Powrót do listy
Tadeusz Nowicki
< Zobacz poprzedniZobacz następny >

Urodzony 7 sierpnia 1946 roku w Łodzi.

 

Jeden z najlepszych polskich tenisistów okresu powojennego. Wychowanek szkoły łódzkiej (MKT), później przez wiele lat podpora warszawskiej Legii, której drużyna z nim w składzie, najczęściej grającym jako pierwsza rakieta, 8 razy wywalczyła mistrzostwo Polski.

Stylowy, elegancki gracz, ze słabszym – praktycznie tylko slajsowanym – bekhendem. Na arenie międzynarodowej nie odniósł takich sukcesów, na jakie bez wątpienia było go stać. Podobnie jak znakomita większość naszych tenisistów, których kariera przebiegała w PRL, rzadko wyjeżdżał za granicę – a jeśli już, to nie na turnieje głównego nurtu, tylko do „bratnich demoludów” lub rywalizował z reprezentantami tych państw u nas. Seryjnie wygrywał na przykład Międzynarodowe Mistrzostwa Polski, w singlu (4 razy) i deblu (7), a także grę podwójną w Mistrzostwach Europy Amatorów (3 tytuły z trzema partnerami). 15 razy z rzędu (1966–1980) wystąpił w finale debla narodowych mistrzostw Polski – z 5 partnerami, 12 z tych meczów wygrał. Dwukrotnie triumfował w NMP we wszystkich trzech konkurencjach podczas jednego turnieju (1973 i 1976). Tytułów mistrza Polski ma łącznie 30 (na kortach otwartych oraz w hali), co jest najlepszym w historii naszego tenisa osiągnięciem wśród mężczyzn. Minimalnie ustępuje mu Wiesław Gąsiorek (29), który zdobył jednak więcej najbardziej prestiżowych trofeuów singlowych – 14, wobec tylko" 6 Nowickiego. Trzecie miejsce w rankingu wszech czasów MP zajmuje Władysław Skonecki (26). Natomiast wicerekordzistą Polski Tadeusz Nowicki jest pod względem liczby aż 16 sezonów (niemal z rzędu, bo z tylko jedną przerwą) występów w Pucharze Davisa – za Marcinem Matkowskim (19, też z jedną przerwą).

Jego największy sukces wielkoszlemowy to IV runda Roland Garros 1971 – przegrał wtedy 1:6, 1:6, 6:3, 5:7 pojedynek o ćwierćfinał z Ilie Năstase (Rumun dwa lata później zostanie pierwszym liderem rankingu ATP w historii). Może się też pochwalić zwycięstwami nad dwoma wybitnymi graczami u progu ich zawodowych karier: Björnem Borgiem (Nicea 1973) i Ivanem Lendlem (Katowice 1977). W tym nicejskim turnieju ATP osiągnął półfinał, dotarł też do ćwierćfinałów imprez porównywalnej rangi w Kitzbühel i Båstad. Rzadkim wyczynem było zwycięstwo w finale MM Węgier 1977 nad czołowym graczem gospodarzy Istvánem Gulyásem (finalista Roland Garros 1966), czyli w „jaskini lwa" i to po przegraniu dwóch pierwszych setów.  

Pod koniec swojej kariery Tadeusz Nowicki zaczął trenować innych (w sezonie 1981 był grającym kapitanem reprezentacji daviscupowej) i parał się tym przez następne kilkadziesiąt lat. Głównie w Niemczech, dokąd wyjechał na stałe w 1982 roku.


Jest młodszym bratem tenisisty Wielisława (Wiesława) i ojcem tenisisty Dariusza – wszyscy trzej reprezentowali kraj w Pucharze Davisa. To jedyna taka polska rodzina i kto wie, czy wśród mężczyzn nie unikatowa także w skali światowej... Bo w kobiecym Billie Jean King Cup (d. Puchar Federacji) lepsze są trzy siostry Manuela, Katerina i Magdalena Malejewe oraz także w reprezentacji Bułgarii grywająca ich matka, Julia Berberjan.


Z okazji przypadającego w 2021 roku 100-lecia Polskiego Związku Tenisowego został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne osiągnięcia sportowe i w pracy trenerskiej oraz zasługi w działalności na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu. 13 września podczas Gali Stulecia PZT te same ordery otrzymali też Barbara Kral-Olsza, Katarzyna Nowak i Łukasz Kubot oraz oraz obecny prezes PZT Mirosław Skrzypczyński. 

 

Kluby: MKT Łódź, Legia Warszawa.

Trenerzy: Józef i Walerian Nowiccy, Tadeusz Piotrowski, Jan Radzio, Zbigniew Bełdowski.

 

W zawodowych turniejach grywał w okresie: 1968–1975. Najwyższe w karierze miejsce w rankingu ATP – singiel: 119. (15.10.1973; ósmy wśród Polaków wszech czasów); debel: nieklasyfikowany. Bilans w WS/ATP/WCT/DC – singiel: 23/26; debel: 9/20.

 

Australian Open i US Open: nie grał.

Roland Garros – singiel: 1/8 finału (1971); 4 razy 1/32 (1969, 1970, 1972 i 1973); 3 razy 1/64 (1967, 1968 i 1974); debel: 1/16 finału (1971); 4 razy 1/32 (1969, 1970, 1972 i 1974).

Wimbledon – singiel: 3 razy 1/64 finału (1969, 1973 i 1974); debel: 1/16 finału (1969); 2 razy 1/32 (1970 i 1973). Ćwierćfinalista singla juniorów 1960.

Mistrzostwa Europy Amatorów: 1969 Turyn – półfinał singla, finał debla (z Mieczysławem Rybarczykiem) i półfinał miksta (z Barbarą Kral); 1971 Luksemburg – tytuł w deblu (z Wiesławem Gąsiorkiem) i półfinał miksta (z Danutą Wieczorek); 1972 Budapeszt – półfinał miksta (z Wieczorek); 1973 Pescara – tytuł w deblu (z Wojciechem Fibakiem) i półfinał miksta (z Kral); 1975 Wiedeń – tytuł w deblu (z Jackiem Niedźwiedzkim); 1976 Przerów (CSRS) – finał debla (z Niedźwiedzkim).


Puchar Davisa: 1965–1981; 25 spotkań, 18 zwycięstw / 28 porażek – singiel 7/15, debel 11/13. Grający kapitan (1981) i kapitan (2002); bilansy: 0/1 i 5/0.

 

Klasyfikacja PZT: 2. (1965), 2-3 (1966), 4. (1967), 3. (1968 i 1969), 2. (1970), 1. (1971–1973), 4. (1974), 3-4. (1975), 2. (1976), 8. (1977), 3. (1979), 7. (1980), 4. (1981).

Tytuły mistrza Polski (bez MMP): 30 (najwięcej w historii wśród mężczyzn).

Narodowe MP – singiel: 5 razy zwycięzca (1971–1973, 1976 i 1977) oraz 2 razy finalista (1979 i 1980); debel: 12 razy zwycięzca (z Wielisławem Nowickim 1966, Mieczysławem Rybarczykiem 1968 i 1970, Bronisławem Lewandowskim 1969, Jackiem Niedźwiedzkim 1971–1973 i 1976 oraz Henrykiem Drzymalskim 1977–1980) oraz 3 razy finalista (z Lewandowskim 1967 oraz Niedźwiedzkim 1974 i 1975); mikst: 5 razy zwycięzca (z Barbarą Olszowską 1968, Danutą Rylską 1969 i 1971 oraz Barbarą Kral 1973 i 1976) oraz 2 razy finalista (z Rylską 1970 i 1972).

Halowe MP – singiel: zwycięzca (1967) oraz 5 razy finalista (1970, 1972, 1973, 1975 i 1976); debel: 7 razy zwycięzca (z Adamem Mincbergiem 1967 i 1970, Lewandowskim 1968, Niedźwiedzkim 1972, 1973 i 1976 oraz Drzymalskim 1979).

Międzynarodowe MP – singiel: 4 razy zwycięzca (1970, 1973, 1975 i 1977) oraz 2 razy finalista (1974 i 1979); debel: 7 razy zwycięzca (z W. Nowickim 1966, Lewandowskim 1969, Gąsiorkiem 1971, Niedźwiedzkim 1972 i 1973 oraz Drzymalskim 1977 i 1981) oraz 6 razy finalista (z Rybarczykiem 1970, Niedźwiedzkim 1974 oraz Drzymalskim 1976 i 1978–1980); mikst: 2 razy finalista (z Wieczorek 1966 i Kral 1973).


Powrót do listy