Prezesi
Zestawienie Prezesów PZLT/PZT
okres

prezes

od

do

 
27 sierpnia 1921 – powołanie Polskiego Związku Lawn Tenisowego
podczas spotkania przedstawicieli klubów w Poznaniu

27 sierpnia 1921

29 marca 1925

Zdzisław Szulc

29 marca 1925

16 lutego 1926

Jan Kowalewski

16 lutego 1926

9 lutego 1930

Edward Miller

9 lutego 1930

13 grudnia 1931

Ignacy Matuszewski

13 grudnia 1931

17 grudnia 1933

Marian Szumlakowski

17 grudnia 1933

13 grudnia 1936

Janusz Gąsiorowski

13 grudnia 1936

31 sierpnia 1939

Edward Miller
11 sierpnia 1945 – reaktywowanie PZT w Krakowie

11 sierpnia 1945

9 lutego 1947

Aleksander Olchowicz

9 lutego 1947

8 lutego 1948

Bronisław Waydowski
Aleksander Olchowicz – prezes honorowy

8 lutego 1948

23 lutego 1949

Piotr Jaroszewicz
Aleksander Olchowicz – prezes honorowy

23 lutego 1949

11 lutego 1951

Piotr Jaroszewicz
Aleksander Olchowicz – prezes honorowy

Na początku 1951 roku na mocy decyzji władz politycznych PRL związki sportowe zostały zlikwidowane.
11 lutego 1951 – Walne Zgromadzenie Delegatów PZT podejmuje uchwałę o rozwiązaniu Związku i powołaniu Sekcji Tenisa przy GKKF (ówczesne „ministerstwo” sportu).
Kolejni przewodniczący Sekcji Tenisa GKKF:
Jerzy Olszowski
Edmund Słabolepszy
Andrzej Majewski

23 marca 1957 – reaktywowanie Polskiego Związku Tenisowego

23 marca 1957

25 stycznia 1958 

Andrzej Majewski

25 stycznia 1958

24 stycznia 1959

Andrzej Majewski

24 stycznia 1959

29 stycznia 1961

Jerzy Olszowski

29 stycznia 1961

15 grudnia 1962

Andrzej Majewski

15 grudnia 1962

11 grudnia 1964

Andrzej Majewski

11 grudnia 1964

1 kwietnia 1967

Marek Jaroszewski

1 kwietnia 1967

23 marca 1969

Marek Jaroszewski

23 marca 1969

21 marca 1971

Marek Jaroszewski

21 marca 1971

21 marca 1972

Andrzej Targowski (rezygnacja)

21 marca 1972

21 października 1973

Jerzy Olszowski (dokończenie kadencji)

21 października 1973

27 listopada 1976

Mieczysław Borowy

27 listopada 1976

11 stycznia 1981

Andrzej Jucewicz

11 stycznia 1981

26 stycznia 1985

Roman Garbaczewski

26 stycznia 1985

3 grudnia 1988

Roman Garbaczewski

3 grudnia 1988

3 kwietnia 1991

Kazimierz Doktór

3 kwietnia 1991

26 kwietnia 1991

Henryk Hoffman (p.o. prezesa)

26 kwietnia 1991

14 lutego 1995

Wojciech Fibak (rezygnacja)

14 lutego 1995

29 kwietnia 1995

Ryszard Fijałkowski (dokończenie kadencji)

29 kwietnia 1995

23 marca 1997

Ryszard Fijałkowski

23 marca 1997

24 marca 2001 

Jacek Durski

24 marca 2001

14 marca 2003 

Lew Rywin (rezygnacja)

14 marca 2003

16 września 2003

Waldemar Białaszczyk (dokończenie kadencji, wybór Zarządu)

16 września 2003

21 maja 2005

Waldemar Dubaniowski (dokończenie kadencji, wybór Zarządu)

21 maja 2005

5 marca 2009

Waldemar Dubaniowski (rezygnacja)

2 kwietnia 2009

5 czerwca 2009

Jacek Muzolf (dokończenie kadencji, wybór Zarządu)

5 czerwca 2009

18 listopada 2011

Jacek Kseń (rezygnacja)

18 listopada 2011

25 maja 2013

Jacek Muzolf (dokończenie kadencji, wybór Zarządu)

25 maja 2013

22 września 2014

Krzysztof Suski (rezygnacja)

22 września 2014

20 maja 2017 

Jacek Muzolf (dokończenie kadencji, wybór Zjazdu)

od 20 maja 2017

 
Mirosław Skrzypczyński

Zdzisław Szulc 1921-1925

Urodzony 28 stycznia 1895 roku w Poznaniu, zmarł 29 marca 1959 roku w Poznaniu.
Prezes PZLT od 27 sierpnia 1921 do 29 marca 1925.
Jeden z pionierów tenisa w Wielkopolsce. Od 1913 zawodnik Związku Tenisowego Młodzieży Polskiej, od 1914 sekcji tenisowej KS Warty Poznań i od 1923 AZS Poznań.
Z zawodu kupiec, w okresie międzywojennym zgromadził bogaty zbiór instrumentów muzycznych ze swoich zagranicznych podróży. Po wojnie część tej kolekcji stała się podstawą działu instrumentów muzycznych Muzeum Wielkopolskiego (potem Narodowego, następnie Muzeum Instrumentów Muzycznych) w Poznaniu. Szulc pełnił tam od 1945 dożywotnio funkcję kustosza. Był również współtwórcą (1953) i wiceprezesem Stowarzyszenia Polskich Artystów Lutników.
Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym.

Jan Kowalewski 1925-1926

Urodzony ???, zmarł ???
Prezes PZLT od 29 marca 1925 do 16 lutego 1926.

Tenisista i działacz sportowy. Został pierwszym prezesem PZLT po przeniesieniu siedziby do Warszawy. Wraz z braćmi, Jerzym i Bronisławem, założył Warszawski Lawn-Tennis Klub (WLTK), który w okresie międzywojennym był jednym z najprężniej działających ośrodków w Polsce.

Edward Miller 1926-1930 i 1936-1939

Urodzony 1 stycznia 1883 roku w Warszawie, zmarł 7 lutego 1945 roku w Krakowie.
Prezes PZLT od 16 lutego 1926 do 9 lutego 1930 oraz od 13 grudnia 1936 do 31 sierpnia 1939.

W latach 1920–1939 zawodnik i działacz w klubie WLTK Warszawa. W 1947 roku otrzymał pośmiertnie Odznakę Honorową dla Zasłużonych PZT.

Ignacy Matuszewski 1930-1931

Urodzony 10 września 1891 roku w Warszawie, zmarł 3 sierpnia 1946 roku w Nowym Jorku.
Prezes PZLT od 9 lutego 1930 do 13 grudnia 1931.
Oficer, polityk, działacz społeczny i sportowy, dyplomata oraz publicysta. Kierownik Ministerstwa Skarbu II Rzeczypospolitej, pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, szef wywiadu wojskowego, członek Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.
Studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, architekturę w Mediolanie, prawo w Dorpacie oraz nauki rolnicze w Warszawie. Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej, ale gdy tylko nadarzyła się okazja wstąpił do polskiej konspiracji POW. W kulminacyjnym momencie wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku stał na czele Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (wywiad), a Józef Piłsudski tak podsumował jego pracę: Była to pierwsza od wielu stuleci prowadzona przez Polskę wojna, w której mieliśmy więcej informacji o nieprzyjacielu niż on o nas".
Po przewrocie majowym 1926 jeden z czołowych reprezentantów prawicy obozu sanacyjnego. W latach 1926–1928 dyrektor Departamentu Administracyjnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. 1928–1929: poseł RP w Budapeszcie. 1929–1931: kierownik Ministerstwa Skarbu i Minister Skarbu. W latach 1932–1936 czołowy publicysta „Gazety Polskiej”.
We wrześniu 1939 roku organizator pełnej przygód ewakuacji 75 ton złota Banku Polskiego do Francji. Odsunięty od służby państwowej przez rząd gen. Władysława Sikorskiego wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Zmarł nagle w Nowym Jorku 3 sierpnia 1946.
Jego drugą żoną była Halina Konopacka, pierwsza polska złota medalistka olimpijska (Amsterdam 1928, rzut dyskiem). Córka z pierwszego małżeństwa, Ewa Matuszewska ps. Mewa", została bestialsko zamordowana przez Niemców podczas Powstania Warszawskiego, w którym walczyła jako sanitariuszka pułku Baszta" na Mokotowie.
18 listopada 2016 szczątki płk. Ignacego Matuszewskiego zostały przywiezione do Polski, a 10 grudnia 2016 pochowane na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze żołnierzy Wojska Polskiego poległych w wojnie 1920 roku. W 2016 roku Narodowy Bank Polski wyemitował banknot testowy z jego wizerunkiem.

Marian Szumlakowski 1931-1933

Urodzony 10 października 1893 roku w mieście Radziechów (k. Lwowa), zmarł 7 grudnia 1961 roku w Madrycie.
Prezes PZLT od 13 grudnia 1931 do 17 grudnia 1933.
Polski dyplomata i działacz sportowy, kawaler maltański.
Ukończył studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.
Od listopada 1918 roku w służbie dyplomatycznej II RP. Zwolennik koncepcji federacyjnej Józefa Piłsudskiego. Zaufany współpracownik ministra spraw zagranicznych Augusta Zaleskiego, kierował jego sekretariatem (1927–1928), a następnie był dyrektorem Gabinetu Ministra (1928–1933). W latach 1933–1935 minister pełnomocny w Lizbonie, następnie od 1 marca 1935 sprawował funkcję posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego w Madrycie. W okresie hiszpańskiej wojny domowej ocalił życie grupie uchodźców, którzy w obawie przed aresztowaniami ze strony władz lewicowego Frontu Ludowego znaleźli schronienie na terenie polskiej placówki, skąd następnie mogli się przedostać m.in. do Gdyni. Oskarżany przez niektóre środowiska emigracji londyńskiej o to, że nie podjął zdecydowanych działań u władz frankistowskich w sprawie uwolnienia polskich jeńców z hiszpańskiego obozu internowanych w Miranda del Ebro, został w marcu 1944 roku odwołany z funkcji. Po wojnie nie wrócił do kraju.

Janusz Gąsiorowski 1933-1936

Urodzony 17 czerwca 1889 roku we Lwowie, zmarł 19 października 1949 roku w Paryżu.
Prezes PZLT od 17 grudnia 1933 do 13 grudnia 1936.

Od 1901 roku działał w organizacjach niepodległościowych: „Przyszłość”, tzw. Pet i „Zarzewie”. Od 1909 w Polskich Drużynach Strzeleckich. Był wykładowcą, instruktorem i członkiem Komendy Naczelnej PDS oraz komendantem tej organizacji w Krakowie.
Od 1918 w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca pułku artylerii polowej. W czasie przewrotu majowego 1926 roku opowiedział się po stronie Józefa Piłsudskiego. Z dniem 1 września 1926 został przydzielony do Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych na stanowisko szefa Gabinetu Wojskowego (etat generała). 3 grudnia 1931 został mianowany na stanowisko szefa Sztabu Głównego (do 5 czerwca 1935). 10 grudnia 1931 Prezydent RP Ignacy Mościcki nadał mu stopień generała brygady.
Mieszkał w domu przy al. Wolności, który od tego czasu nazywany jest „willą generalską”. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 7. DP i już 4 września dostał się do niewoli pod Częstochową. W czasie wojny w oflagu VII A Murnau. Po wojnie osiadł we Francji.
Jego córką była Anna Turowiczowa (1916–2000), żona Jerzego Turowicza.

Aleksander Olchowicz 1945-1947

Urodzony 9 sierpnia 1898 roku w Warszawie, zmarł 3 września 1954 roku w Krakowie.
Prezes PZT od 11 sierpnia 1945 do 9 lutego 1947; prezes honorowy od 9 lutego 1947 do 11 lutego 1951.
Dziennikarz, polityk, poseł, działacz wojskowy i sportowy.
W 1915 ukończył gimnazjum Konopczyńskiego w Warszawie, po czym wstąpił do Legionów Polskich. W 1918 został oficerem zawodowym Wojska Polskiego. W dwudziestoleciu międzywojennym pracował w Wydziale Prasowym MSZ, a także jako sekretarz redakcji „Kuriera Warszawskiego”.
W latach 1929–1932 czynny zawodnik, a następnie działacz (wiceprezes) w klubie WKS Legia. Mistrz tenisowy Armii Polskiej. Kapitan sportowy reprezentacji daviscupowej w latach 1934–1939.
Podczas II wojny światowej współtworzył organizację ruchu oporu „Związek Czynu Zbrojnego”, której był wice-komendantem (1939–1941). Pełnił też obowiązki wiceprezesa i szefa Wydziału Politycznego Polskiego Związku Wolności. Wziął udział w Powstaniu Warszawskim jako porucznik – dowódca oddziałów PZW, ps. „Leliwa”, „Sawicki”. Był delegatem do Powstańczego Porozumienia Demokratycznego jako przedstawiciel „Centralizacji”.
W 1945 roku wstąpił do Stronnictwa Pracy, w którym był wiceprezesem, a później prezesem Zarządu Wojewódzkiego w Krakowie. Zasiadał w Zarządzie Głównym SP. Od 1946 sprawował mandat posła do Krajowej Rady Narodowej. W 1947 wszedł w skład Sejmu Ustawodawczego. Po rozwiązaniu SP w 1950 został członkiem Stronnictwa Demokratycznego i posłem z jego ramienia. Był członkiem Centralnego Komitetu SD i wiceprzewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu partii w Krakowie.
Członek Komitetu Organizacyjnego PZT po II wojnie światowej. W 1946 roku otrzymał Odznakę Honorową dla Zasłużonych PZT.

Bronisław Waydowski 1947-1948

Urodzony 23 września 1884 roku w Bóbrce, zmarł 29 września 1964 roku w Warszawie.
Prezes PZT od 9 lutego 1947 do 8 lutego 1948.
W latach 1900–1939 zawodnik i działacz Lwowskiego Klubu Tennisowego. Piastował godność prezesa LKT i OZT Lwów, a także prezesa i honorowego prezesa stołecznego OZT. Przewodniczący Komisji Sędziowskiej PZT.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, wyróżniony tytułem Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej. W 1938 roku otrzymał Odznakę Honorową dla Zasłużonych PZT.

Piotr Jaroszewicz 1948-1951

Urodzony 8 października 1909 roku w Nieświeżu, zmarł 1 września 1992 roku w Warszawie.
Prezes PZT od 8 lutego 1948 do 11 lutego 1951.

Nauczycielpolityk i działacz ludowo-komunistycznyGenerał dywizji Wojska Polskiego.

Przed wojną był dyrektorem szkół w powiecie garwolińskim i członkiem Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici". W 1939 roku znalazł się pod okupacja sowiecką i został wywieziony Na Syberie, a następnie do Kazachstanu. Z powodu ciężkiej choroby (tyfus) „nie zdążył do Andersa" i dopiero pod koniec 1943 roku wstąpił do zalążków przyszłego Ludowego Wojska Polskiego. Wysłany na kurs oficerski błyskawicznie awansował (generałem został w wieku 36 lat, po przesłużeniu w wojsku zaledwie 28 miesięcy). Już po roku mianowany zastępcą dowódcy 1 Armii ds. polityczno-wychowawczych, a tuż po wojnie – Głównym Kwatermistrzem Wojska Polskiego w randze wiceministra obrony narodowej. I właśnie będąc na tym – jak się później okazało – szczycie wojskowej kariery pełnił także funkcję prezesa PZT. Nic nie wiadomo jednak o jego związkach ze sportem. ???

Pod koniec 1950 roku wyznaczony do prac poza wojskiem. Wicepremier (1952–1970) oraz minister górnictwa i następnie górnictwa węglowego (1954–1956). Jeden z najbliższych współpracowników Edwarda Gierka, gdy ten rządził krajem jako I sekretarz KC PZPR. Jaroszewicz był wówczas (1970–1980) premierem. Także członek prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu (1971–1981) i poseł na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL –nieprzerwanie od I do VIII kadencji.

Zamordowany razem z żoną Alicją Solską (łączniczką AL w Powstaniu Warszawskim, w PRL dziennikarką) w do dziś niewyjaśnionych okolicznościach, choć w 2017 r. wznowiono śledztwo, a w 2019 skierowano do sądu akt oskarżenia przeciwko trzem członkom tzw. gangu karateków, co wskazywałoby, że zbrodni dokonano na tle rabunkowym.

Andrzej Majewski 1957-1959 i 1961-1964

Urodzony 6 maja 1914 roku w ???, zmarł ??? 
Prezes PZT od 23 marca 1957 do 24 stycznia 1959 oraz od 29 stycznia 1961 do 11 grudnia 1964.
Zawodnik AZS Warszawa i WKS Legia Warszawa. W roku 1931 zdobył wicemistrzostwo Polski juniorów. W 1934 doszedł do półfinału NMP. Kilkukrotnie sklasyfikowany na liście PZT.
Od 1938 roku działacz tenisowy. W latach 1949–1950 członek Komisji Sportowej PZT, a w okresie 1957–1970 prezes lub wiceprezes PZT i członek Międzynarodowej Federacji Lawn-Tenisowej.
Odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Medalem 100-lecia Sportu Polskiego. Posiadał też tytuł Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej. W roku 1967 otrzymał Odznakę Honorową dla Zasłużonych PZT.

Jerzy Olszowski 1959-1961 i 1972-1973

Urodzony 2 kwietnia 1920 w Wilnie, zmarł 7 października 2000 roku w Warszawie.
Prezes PZT od 24 stycznia 1959 do 29 stycznia 1961.
Był zawodnikiem sekcji tenisowych WLKT Warszawa, AZS Kraków, KS BOS Warszawa i Legii Warszawa, prezesem Okręgowego Związku Tenisowego w Warszawie. W latach 1948–1949 sekretarzem, a w 1949–1951 wiceprezes Polskiego Związku Tenisowego. Po likwidacji związków sportowych w 1951 roku mianowany przewodniczącym Sekcji Tenisa przy Głównym Komitecie Kultury Fizycznej. Po reaktywacji PZT w 1957 został wiceprezesem związku, w latach 1959-–1960 był jego prezesem, następnie ponownie wiceprezesem.
Z zawodu inżynier budownictwa, m.in. kierował budową elektrociepłowni na warszawskich Siekierkach i należał do kierownictwa budowy kombinatu turoszowskiego.
W PRL był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1950 roku otrzymał Odznakę Honorową dla Zasłużonych PZT, a w 1987 – medal Kalos Kagathos.

Marek Jaroszewski 1964-1971

Urodzony 15 lutego 1938 roku w Zabrzu, zmarł 12 października 2000 roku w Warszawie.
Prezes PZT przez trzy kadencje od 11 grudnia 1964 do 21 marca 1971.
PRL-owski działacz młodzieżowy. W 1964 roku, jako sekretarz Rady Sportu i Turystyki Komitetu Centralnego Związku Młodzieży Socjalistycznej, został wytypowany przez GKKFiT (ówczesne ministerstwo" sportu), aby kandydować w wyborach na prezesa PZT. Przedtem (1962) był członkiem Prezydium Komisji Młodzieżowej PTTK, a potem (przełom lat 1970/80) – sekretarzem Warszawskiego KT Mera.

Andrzej Targowski 1971-1972

Urodzony 9 października 1937 roku w Warszawie.
Prezes PZT od 21 marca 1971 do 21 marca 1972.
Absolwent Wydziału Mechaniczno-Technologicznego Politechniki Warszawskiej (1962); pracę doktorską obronił w 1969 r. Jeden z pionierów informatyki stosowanej w Polsce (m.in. inicjator i główny projektant sytemu PESEL, twórca pojęcia informatyka"); menedżer i nauczyciel akademicki (profesor zwyczajny).
Będąc zastępcą dyrektora generalnego Krajowego Biura Informatyki (1971–1974), opracował koncepcję Infostrady i Krajowego Systemu Informatycznego (KSI). Plany ich rozwoju zostały zatrzymane przez władze polityczne, jako zbyt ryzykowne dla systemu dyktatury PRL, bowiem promowały swobodny przepływ informacji w społeczeństwie. Od tego momentu zaczęły się kłopoty Targowskiego z zatrudnieniem i publikowaniem, choć z drugiej strony pozwolono mu uczestniczyć (1974–75) w szkoleniach prowadzonych przez firmę IBM w USA.
W styczniu 1980 roku wyjechał do Meksyku, a następnie w sierpniu do Stanów Zjednoczonych, gdzie uzyskał azyl polityczny. Przez 35 lat mieszkał w Kalamazoo i pracował w Western Michigan University na stanowisku profesora zwyczajnego. Napisał kilkadziesiąt książek, nie tylko o tematyce informatyczno-komputerowej, ale także z zakresu kognitywistyki, futurologii czy teorii cywilizacji. Na emeryturze przeniósł się do Kalifornii.
Wyczynowo grał w tenisa, zdobywając m.in. mistrzostwo Warszawy juniorów. W późniejszym okresie uczestniczył w turniejach weteranów, zdobywając międzynarodowe mistrzostwo Polski w deblu (Sopot 1979). W drużynowych mistrzostwach USA w deblu (Arizona 2003) zajął piąte miejsce. Był także drużynowym (1. debel) mistrzem oraz wicemistrzem w deblu stanu Michigan i Midwestu (w finale wygrywając z Chicago).
Honorowy prezes stowarzyszenia Dzieci Powstania 1944. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczpospolitej Polskiej (nadawany tylko cudzoziemcom i zamieszkałym za granicą obywatelom polskim) i Złotym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju.

Mieczysław Borowy 1973-1976

Urodzony 3 października 1932 roku w Zawoi.
Prezes PZT od 21 października 1973 do 27 listopada 1976.
Wieloletni działacz (w latach 1990–2013 prezes) Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej. W 1989 roku wybrany prezesem nowopowstałego Polskiego Związku Kulturystyki i Trójboju Siłowego.

Andrzej Jucewicz 1976-1981

Urodzony 9 stycznia 1932 roku w Warszawie.
Prezes PZT od 27 listopada 1976 do 11 stycznia 1981
Dziennikarz i działacz sportowy.
W 1951 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie, a w 1956 studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował kolejno w „Pokoleniu” (1951), „Głosie Pracy” (1951–1953), „Sztandarze Młodych” (1953–1954), „Sportowcu” (1954–1959), gdzie kierował działem zagranicznym, „Expressie Wieczornym” (1959–1966), gdzie od 1964 kierował działem sportowym, zainicjował wówczas tzw. czwartki lekkoatletyczne. W latach 1966–1970 był redaktorem naczelnym „Sportu dla Wszystkich”, w latach 1970–1976 redaktorem naczelnym „Przeglądu Sportowego”, w latach 1976–1980 redaktorem naczelnym Redakcji Sportowej Polskiego Radia i Telewizji. Od 1981 pracował w Polskiej Agencji Interpress, od 1982 w agencji Presspol, od 1984 kierował Oficyną Wydawniczą Spar.
W 1974 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Roman Garbaczewski 1981-1988

Urodzony 25 września 1928 roku w Warszawie, zmarł 2 marca 2016 roku w Warszawie.
Prezes PZT od 11 stycznia 1981 do 3 grudnia 1988.
Wieloletni dyrektor w Centralnym Ośrodku Sportu.
Przed wojną uczeń Szkoły Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej w Warszawie. Harcerz, walczył (ps. „Wit") w Powstaniu Warszawskim w Zgrupowaniu „Zaremba-Piorun" (w 2003 roku mianowany do stopnia porucznika). Po kapitulacji wywieziony do obozu jenieckiego w Lamsdorf, a następnie do obozu pod Stargardem Szczecińskim, gdzie pracował przymusowo m.in. przy budowie Wału Pomorskiego. Do stolicy wrócił na przełomie lutego i marca 1945 r. Maturę zdał w 1946 r. w Liceum im. Słowackiego, następnie (1951) ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim (mgr prawa) oraz Podyplomowe Studium Ekonomiczne.
Odznaczony Krzyżami – Oficerskim i Kawalerskim – Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Armii Krajowej (Londyn 1991), Warszawskim Krzyżem Powstańczym (1982) i Medalem Wojska (Londyn 1948).

Kazimierz Doktór 1988-1991

Urodzony 15 lutego 1935 roku w Krotoszynie, zmarł 1 marca 2016 roku w Warszawie.
Prezes PZT od 3 grudnia 1988 do 3 kwietnia 1991.
Socjolog, prof. dr hab., nauczyciel akademicki. W latach 1957–1962 był piłkarzem Legii Warszawa, występując na pozycji bramkarza.
W 1964 roku uchwałą Rady Naukowej Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk otrzymał stopień doktora nauk humanistycznych. Uchwałą tej samej rady w 1976 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie socjologii. Od 1980 roku profesor nadzwyczajny nauk humanistycznych. Związany z Uniwersytetem Łódzkim, Uczelnią Warszawską im. Marii Skłodowskiej-Curie i Akademią Humanistyczną im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku. Później pracownik naukowy Wyższej Szkoły Finansów i Zarządzania w Warszawie. Był też nauczycielem akademickim Prywatnej Wyższej Szkoły Nauk Społecznych, Komputerowych i Medycznych w Warszawie.

Wojciech Fibak 1991-1995

Urodzony 30 sierpnia 1952 roku w Poznaniu.
Prezes PZT od 26 kwietnia 1991 do 14 lutego 1995.

Sylwetka w zakładce Zawodnicy


Ryszard Fijałkowski 1995-1997

Urodzony 3 kwietnia 1934 roku w Warszawie.
Prezes PZT od 14 lutego 1995 do 23 marca 1997.

Dyplomata i działacz sportowy.
Ukończył Szkołę Główną Służby Zagranicznej na Wydziale Dyplomatyczno-Konsularnym i Szkołę Główną Handlową w Warszawie.
W latach 1959–1993 pracował w służbie zagranicznej. W tym czasie pełnił m.in. obowiązki szefa polskich delegacji do Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Indochinach (1969–1970 w Laosie w randze ministra pełnomocnego) i Sajgonie (1974–1975 w randze ambasadora), był ambasadorem w Indiach akredytowanym w Sri Lance, Bangladeszu i Nepalu (1980–1985) oraz ambasadorem we Francji (1989–1991). W centrali MSZ kierował m.in. Departamentem Azji i Australii oraz pełnił funkcję Dyrektora Generalnego MSZ w latach 1991–1993. Po opuszczeniu służby zagranicznej w 1993 roku zajmował się m.in. funduszem unijnym PHARE w turystyce oraz doradztwem ekonomicznym. Od 2009 roku sprawuje funkcję Przewodniczącego Klubu Ambasadora, zrzeszającego byłych ambasadorów RP i współpracującego z Akademią Finansów i Biznesu VISTULA w Warszawie.
W latach 1991–1995 był wiceprezesem PZT ds. sportowych (nieformalnie prezesem urzędującym"). Wówczas również członek Zarządu PKOL i międzynarodowych władz tenisowych oraz twórca i dyrektor pierwszych w Polsce zawodowych turniejów tenisowych z cyklu WTA Tour w Warszawie (1995–2004) i ATP Tour w Sopocie (2001–2008). W latach 2001–2013 pełnił funkcję prezesa Klubu Sportowego Warszawianka. Był też kanclerzem Wyższej Szkoły Trenerów Sportu (2009–2015). 

Jacek Durski 1997-2001

Urodzony 14 grudnia 1950 roku w Poznaniu.
Prezes PZT od 23 marca 1997 do 24 marca 2001.
W latach 1962–1972 wyczynowy tenisista Warty Poznań i AZS Poznań. Ukończył Akademię Rolniczą w Poznaniu i podyplomowe studia trenerskie na AWF w Warszawie. Trener i wychowawca kilku pokoleń młodych tenisistów w Pobiedziskim Klubie Tenisowym.
Od 1992 do 2001 roku prezes Zachodniego Związku Tenisowego, jednego z ośmiu regionalnych związków tworzących PZT. W latach 1991–2000 członek Zarządu Polskiego Związku Tenisowego, wiceprezes ds. sportowych (1995-1996), wreszcie prezes (1997–2001). Ponownie w Zarządzie PZT w latach 2014–2016 jako sekretarz generalny.
Współzałożyciel i Prezes Wielkopolskiej Fundacji Tenisowej im prof. Jana Fibaka. Od 1992 do 2000 roku dyrektor turnieju ATP Tour Challenger w Poznaniu, historycznie pierwszej imprezy tej rangi w Polsce.
Odznaczony Złotą Odznaką Zasłużony dla PZT oraz Złotą Odznaką Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej.

Lew Rywin 2001-2003

Urodzony 10 listopada 1945 roku w Niżniem Alkiejewie na terenie Tatarstanu (ZSRR).
Prezes PZT od 24 marca 2001 do 14 marca 2003.
Producent filmowy i (incydentalnie) aktor.
Dzieciństwo spędził w Pińsku (przed wojną polskim mieście na Polesiu), skąd wywodził się jego ojciec. Wraz z rodziną został przesiedlony do Polski dopiero w 1959 roku w ostatniej fali repatriacyjnej. Pierwszym miejscem pobytu była Legnica, gdzie zdał maturę. Wkrótce ojciec odnalazł w USA swoją siostrę i w 1962 roku całą rodziną wyjechali do Stanów Zjednoczonych. W latach 60. studiował nauki techniczne w Nowym Jorku. Do Polski wrócił latem 1979 roku i został zatrudniony przez agencję Interpress jako tłumacz amerykańskich ekip relacjonujących pierwszą wizytę papieża Jana Pawła II w ojczyźnie. Studiował też lingwistykę na Uniwersytecie Warszawskim.
W 1983 roku mianowany wiceszefem Radiokomitetu – instytucji, która w PRL zajmowała się kontrolą i organizacją pracy państwowych stacji radiowych i telewizyjnych. W latach 1984–1991 pracował w TVP, od 1984 roku jako dyrektor agencji Centralnej Wytwórni Programów i Filmów Telewizyjnych POLTEL należącej do Radiokomitetu, do 1989 roku jako szef biura handlu zagranicznego, a potem jako zastępca prezesa ds. finansowych i administracyjnych. W roku 1991 „poszedł na swoje", zakładając Heritage Films – jedną z największych polskich firm zajmujących się produkcją filmów (m.in. „Pan Tadeusz", „Pianista", „Lista Schindlera", „Europa, Europa"). Później został na kilka lat prezesem Canal+ Polska, a do 2003 roku szefem rady nadzorczej tego przedsiębiorstwa.
Jego błyskotliwa kariera załamała się po ujawnieniu (nagranego) faktu złożenia korupcyjnej propozycji firmie Agora (tzw. afera Rywina). Było to też powodem rezygnacji ze stanowiska prezesa PZT.

Waldemar Białaszczyk 2003

Urodzony 7 kwietnia roku 1951 w Gdańsku.
Prezes PZT od 14 marca 2003 do 16 września 2003 (dokończenie kadencji po rezygnacji Lwa Rywina).
Członek Zarządu PZT w latach 1995–1997, 2001–2005 (wiceprezes ds. organizacyjnych) i 2005–2009.
Dyrektor Sopockiego Klubu Tenisowego w latach 1974–2015.

Waldemar Dubaniowski 2003-2009

Urodzony 23 lutego 1964 roku w Warszawie.
Prezes PZT od 16 września 2003 do 5 maja 2009.
Urzędnik państwowy i dyplomata.
Ukończył studia w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. Jest absolwentem I promocji Krajowej Szkoły Administracji Publicznej (1993). Skończył też studia podyplomowe w Szkole Głównej Handlowej w zakresie handlu zagranicznego.
W latach 1998–2003 członek Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. W 2005 roku szef Gabinetu Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego i sekretarz stanu w jego Kancelarii. Następnie ambasador w Singapurze (2009–2013) i w Tajlandii (od 2017).

Jacek Muzolf 2009, 2011-2013 i 2014-2017

Urodzony 29 kwietnia 1957 roku w Poznaniu.
Prezes PZT od 2 kwietnia 2009 do 5 czerwca 2009, od 19 października 2011 do 25 maja 2013 i od 22 września 2014 do 20 maja 2017.
Członek Zarządu PZT nieprzerwanie od 24 marca 2001 do 20 maja 2017 (poza okresami sprawowania funkcji prezesa był wiceprezesem ds. sportowych). Członek Zarządu PKOL z ramienia PZT od kwietnia 2009 do czerwca 2017. Od roku 2003 wiceprezes Wielkopolskiego Związku Tenisowego. Wieloletni kierownik sekcji tenisowej AZS Poznań (od 1996 roku). Od 2001 roku wiceprezes Organizacji Środowiskowej AZS Poznań, a od 2011 wiceprezes Wielkopolskiego Stowarzyszenia Sportowego. Dyrektor międzynarodowego turnieju (z cyklu ITF Futures) Międzynarodowe Mistrzostwa Wielkopolski, odbywającego się nieprzerwanie od 2000 roku.
Odznaczenia: 
Brązowa Odznaka Zasłużony dla Kultury Fizycznej (2001)
Srebrna (2005) oraz Złota (2009) Odznaka za Zasługi dla Sportu.
Srebrny Krzyż Zasługi (2005), Złoty Krzyż Zasługi (2012)
Złoty Medal za zasługi dla Polskiego Komitetu Olimpijskiego (2019)

Jacek Kseń 2009-2011

Urodzony 24 października 1949 roku w Poznaniu.
Prezes PZT od 5 czerwca 2009 do 18 listopada 2011.
Absolwent Akademii Ekonomicznej w Poznaniu oraz Szkoły Głównej Planowania i Statystyki, w której obronił pracę doktorską na temat międzynarodowych rynków finansowych (1975).

W 1978 roku przeniósł się do Francji, gdzie pracował w sektorze bankowym. Do Polski wrócił w 1996, obejmując stanowisko prezesa Wielkopolskiego Banku Kredytowego (do 2001 roku, czyli do momentu połączenia tego banku z Bankiem Zachodnim). W latach 2001-2007 prezes Banku Zachodniego WBK SA. Po odejściu z BZ WBK założył własną firmę – Jacek Kseń Consulting. Obecnie m.in. doradca znanych miedzynarodowych funduszów inwestycyjnych i członek radach nadzorczych dużych polskich spółek akcyjnych.

Krzysztof Suski 2013-2014

Urodzony 27 marca 1963 roku w Szczytnie.
Prezes PZT od 25 maja 2013 do 22 września 2014.
Biznesmen. Działa głównie w branżach energetycznej, technologicznej i obrocie nieruchomościami, przede wszystkim za pośrednictwem rodzinnego konsorcjum Euro Holding, na czele którego stoi. Jego majątek jest oceniany na ponad miliard złotych. Miłośnik twórczości Leopolda Tyrmanda. Absolwent kierunku Ekonomika i Organizacja Obrotu Towarowego i Usług Uniwersytetu Gdańskiego.

Mirosław Skrzypczyński 2017-2021

Urodzony 29 kwietnia 1963 roku w miejscowości Wyrzysk (Wielkopolska).
Prezes PZT od 20 maja 2017.
Z wykształcenia inżynier budownictwa (absolwent Politechniki Poznańskiej). Biznesmen – dyrektor zarządzający rodzinnej firmy Optyk Lechna w Zielonej Górze. Jego firma sponsoruje nie tylko tenis, ale i np. piłkę nożną.
Zawodnik-tenisista w kategoriach młodzieżowych. Później trener tenisa, a także kierownik sekcji i koordynator w klubach: Energetyk Gryfino, Nafta Zielona Góra oraz Promień Opalenica. Właściciel Klubu Tenisowego Re-Mi w Zielonej Górze (2 ośrodki). Prezes Związku Tenisa Województwa Lubuskiego (20142017).
Podstawowe hobby to narciarstwo alpejskie, w którym prezentuje poziom „amatorskiego wyczynowca”.