Powrót do listy
Iga Świątek
< Zobacz poprzedniZobacz następny >

Urodzona 31 maja 2001 roku w Warszawie.

 

Pierwsza i jedyna (wśród kobiet i mężczyzn) polska singlowa zwyciężczyni wielkoszlemowego turnieju – Roland Garros 2020. Mając zaledwie 19 lat dokonała tego wyczynu w wielkim stylu – bez straty seta i pokonując po drodze 6:1, 6:2 uznawaną za najlepszą w świecie na kortach ziemnych Rumunkę Simonę Halep. Dotarła w tym turnieju również do półfinału debla, grając (zaledwie po raz drugi) w parze z Amerykanką czeskiego pochodzenia Nicole Melichar. Eksperci rozpływają się nad jej ultranowoczesnym stylem, łączącym siłę z techniką, znakomity serwis i potężne rotacje (nic dziwnego – jej idolem jest Rafa Nadal). Wskazują także – niespotykaną u niej wcześniej – odporność psychiczną, będącą efektem nawiązania współpracy z jedną z najlepszych polskich psycholog sportu Darią Abramowicz. Bo wokół Igi powstał już, jak w profesjonalnym tenisie przystało, „Team Świątek”, który tworzą również trener Piotr Sierzputowski oraz fizjoterapeuta i trener od przygotowania fizycznego Maciej Ryszczuk (we wrześniu 2019 zastąpił Jolantę Rusin-Krzepotę). Wszyscy bardzo młodzi i głodni sukcesów. W świecie nie brak też głosów (Chris Evert, John McEnroe czy Mats Wilander), że w tenisie kobiecym, który ostatnio nie miał tak spektakularnych gwiazd, jak męscy „Muszkieterowie” (Federer, Nadal, Dżoković i Murray), rozpoczyna się okres „panowania” dwójki Naomi Osaka – Iga Światek. Japonka i Polka mają między sobą rozstrzygać wielkoszlemowe tytuły i kwestię liderowania w światowym rankingu. Jak przed nimi Navratilova z Evert, Graf z Seles czy Serena z Venus… Oby!

 

Już juniorskie (w kat. do lat 18) wyniki Igi zapowiadały, że rośnie nam nieprzeciętna tenisistka. W wieku niespełna 16 lat doszła (wraz z Mają Chwalińską) do finału debla Australian Open, a rok później została mistrzynią Wimbledonu w singlu i Roland Garros w deblu (z Amerykanką Caty McNally) oraz złotą medalistką Letnich Igrzysk Olimpijskich Młodzieży 2018 w grze podwójnej dziewcząt (w parze ze Słowenką Kają Juvan). I mimo że mogła jeszcze przez cały sezon 2019 startować w gronie juniorek, to właśnie występ w Buenos Aires był jej ostatnim w tej kategorii wiekowej.

Wchodząc w dorosłość metrykalną zaczęła też coraz bardziej wypełniać swój harmonogram „dorosłymi” (zawodowymi) turniejami. Efekty przyszły już po kilku miesiącach – finał w Lugano i 1/8 finału Roland Garros, osiągnięta po spektakularnym zwycięstwie nad mistrzynią olimpijską Mónicą Puig. Niestety, z powodu kontuzji stopy, sezon 2019 musiała zakończyć już we wrześniu. I była to już druga dłuższa (kilkumiesięczna) przerwa w jej karierze, co wydaje się być jedynym sygnałem ostrzegawczym wobec naszych zaostrzonych apetytów na kolejne sukcesy.

 

Jej ojciec, Tomasz, był wyczynowym sportowcem – wioślarzem, olimpijczykiem w Seulu 1988. Iga ma trzy lata starszą siostrę Agatę, za przykładem której zaczęła jako dziecko grać w tenisa, bo… chciała z nią wygrać. Jaka jest w życiu prywatnym? „Waleczna, mająca swoje zdanie […], ale też pomocna i troskliwa. Trochę nawet introwertyczna” opowiadała jej siostra w wywiadzie dla Eurosportu. „Szczerze mówiąc nie lubię porównań Igi do Agnieszki Radwańskiej. Nie mają sensu, bo to dwie zupełnie inne tenisistki – tamta była mistrzynią taktyki, świetnie się broniła. Z kolei moja córka lubi atakować, dominować, przyłożyć z forhendu. Łączy je w zasadzie tylko tyle, że obie wygrały juniorski Wimbledon” – to z kolei opinia taty.

Pół roku przed życiowym sukcesem Iga zdała z bardzo dobrymi wynikami maturę. Jest oczytana, elokwentna, ma duży zasób słów, choć akurat przemowy przy odbieraniu nagród – jak sama z przymrużeniem oka komentuje – musi jeszcze poszlifować… Swobodnie porozumiewa się po angielsku, aktywnie udziela się w mediach społecznościowych. Na mecz wychodzi ze słuchawkami na uszach, by pobudzić się do walki utworami AC/DC („Welcome to the Jungle”) czy Pink Floydów. Słowem: prawdziwa gwiazda światowego sportu drugiej dekady XXI wieku.

Za bezprecedensowy sukces spadł na nią oczywiście deszcz nagród. Prezydent RP odznaczył ją Złotym Krzyżem Zasługi „za osiągnięcia sportowe i promocję kraju”, nawiązując do przedwojennych wyróżnień dla czołowych polskich tenisistów czy dla jej ciut starszych kolegów za „polski Wimbledon 2013”. Czytelnicy w prestiżowym Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na 10 Najlepszych Sportowców Roku uznali, że lepszy był tylko… najlepszy piłkarz świata anno Domini 2020 Robert Lewandowski. WTA przyznała jej dwa spośród swych dorocznych tytułów: Fan Favorite (ulubiona zawodniczka z punktu widzenia kibiców) i Most Improved Player of the Year (dla tej, która w ciągu minionego sezonu uczyniła największy postęp w swoim poziomie gry), a trener Piotr Sierzputowski został uznany za Coach of the Year (najlepszy trener tenisowy kobiet na przestrzeni ocenianego roku). Zbiegiem okoliczności jej zwycięski finał Roland Garros był rozgrywany równo rok po ogłoszeniu Olgi Tokarczuk laureatką Nagrody Nobla. Nasza pisarka przesłała tenisistce egzemplarz swojej książki „Bieguni” ze specjalną dedykacją: „Niech każdy dziesiąty października będzie świętem polskich kobiet i dziewczyn. I żebyśmy zdobywały najwyższe szczyty. Kobiety górą!”. A kibice, nawiązując do okrzyków Igi, którymi pobudza się do walki obok „tradycyjnych” w tenisie „Vamos!” czy „Comm’n!”, stworzyli przyśpiewkę: „Jazda, Iga, jazda! Iga, Świątek, giga!”.

 

Jedyną rysą na tym ultrapozytywnym wizerunku jest konflikt z byłym sponsorem. Specjalizującą się w szkoleniu obiecującej młodzieży Warsaw Sports Group finansowała karierę Igi w najtrudniejszym okresie – gdy wiadomo już było, że jest ogromny potencjał, ale dalszy rozwój wymaga coraz większych nakładów pieniężnych. Ojca zawodniczki nie było na nie stać i podpisał umowę, na mocy której WSG przez kilka lat wspierała jego córkę, licząc na ewentualny procent od jej przyszłych dochodów. Z czasem strony zaczęły się różnić w ocenie rzetelności realizacji tego porozumienia, umowa została przez Tomasza Świątka zerwana tuż przed osiągnięciem przez Igę pełnoletności, za co kontrahent zażądał odszkodowania. I na razie próby polubownego znalezienia kompromisu się nie powiodły, zatem finał konfliktu najprawdopodobniej nastąpi w sądzie...

 

Kluby: Warszawianka, ST Tie Break Warszawa, Mera Warszawa, Legia Warszawa sekcja tenisa.

Trenerzy: Artur Szostaczko, Kateřina Urbanová, Piotr Sierzputowski (od 2017); przygotowanie fizyczne: Maciej Ryszczuk (od 2019, poprzednio Jolanta Rusin-Krzepota); psycholog: Daria Abramowicz.

 

Zawodowa tenisistka: od 2018. Najwyższe dotychczas miejsca w rankingu WTA – singiel: 15. (01.03.2021; druga – po Agnieszce Radwańskiej – najwyżej klasyfikowana Polka w rankingu wszech czasów); debel: 75. (12.10.2020). Bilans (do 28.02.2021) – singiel: 119/33; debel: 15/9. Zarobki (do końca lutego 2021): 3 mln. 233 tys. 952 dol.

 

Australian Open – singiel: 2 razy 1/8 finału (2020 i 2021), 1/32 (2019); mikst: ćwierćfinał (2020 z Łukaszem Kubotem), 2 razy 1/8 (2019 i 2021 z Kubotem). Finalistka debla juniorek 2017 (z Mają Chwalińską).

Roland Garros – singiel: tytuł (2020), 1/8 finału (2019); debel: półfinał (2020 z Nicole Melichar USA). Mistrzyni debla juniorek 2018 (z Caty McNelly USA).

Wimbledon – singiel: 1/64 finału (2019). Mistrzyni singla juniorek 2018.

US Open – singiel: 1/16 finału (2020), 1/32 (2019); debel: 1/16 finału (2019 z Magdą Linette).

 

WTA Tour – singiel: 1 tytuł (2021 Adelajda) i 1 finał (2019 Lugano); debel: półfinał (2020 Cincinnati-Nowy Jork z Nicole Melichar USA).

 

ITF Circuit – singiel: 7 tytułów (2016–2018); debel: 1 tytuł (2018).

 

Puchar Federacji: 2018–2020; 8 spotkań, 7 zwycięstw / 3 porażki – singiel 5/2, debel 2/1.

 

Zwycięstwa nad zawodniczkami światowej czołówki: Timea Babos, Belinda Bencic, Danielle Collins, Caroline Garcia, Camila Giorgi, Simona Halep, Ons Jabeur, Mónica Puig, Arantxa Rus, Carla Suárez Navarro, Su-Wei Hsieh, Ajla Tomljanovic, Donna Vekić, Marketa Vondroušová, Caroline Wozniacki, Qiang Wang.

 

Kontrakty sponsorskie: ASICS, PZU, Rolex, Tecnifibre, Xiaomi (w przeszłości też Lexus, Nike, Prince i Red Bull, obecnie rozwiązane).


Klasyfikacja PZT: 3. (2018), 2. (2019), 1. (2020).

Tytuły mistrzyni Polski: 0.

Narodowe MP i Halowe MP: nigdy nie grała w żadnym finale.

Galeria

Powrót do listy