Powrót do listy
Jadwiga Jędrzejowska
< Zobacz poprzedniZobacz następny >

Urodzona 15 października 1912 roku w Krakowie, zmarła 28 lutego 1980 roku w Katowicach.

W okresie 40-letniej kariery zawodniczej zdobyła 62 tytuły mistrzyni Polski (23 w grze pojedynczej, 14 w grze podwójnej – ostatni w wieku blisko 54 lat! – i 25 w grze mieszanej; jej pierwszy i ostatni triumf w NMP dzieli 37 lat...) oraz 26 tytułów w Międzynarodowych Mistrzostwach Polski (9 w grze pojedynczej, 7 w podwójnej i 10 w mieszanej). Przez 24 lata (8 przed wojną i 16 po) była liderką list klasyfikacyjnych PZT na koniec sezonu.

W 1937 roku została wicemistrzynią Wimbledonu (finał z Brytyjką Dorothy Round – 2:6, 6:2, 5:7) i US National / Forest-Hills (finał z Chilijką Anitą Lizaną – 2:6, 4:6). Dwa lata później doszła też do finału singla Roland Garros, w którym uległa Francuzce Simonne Mathieu (3:6, 6:8), ale w parze z nią wygrała debla i została pierwszym w historii polskim zwycięzcą (licząc kobiety i mężczyzn) wielkoszlemowego turnieju. Trzykrotnie była mistrzynią Londynu. Pokonywała takie zawodniczki jak: Simonne Mathieu FRA, Helen Jacobs USA, Alice Marble USA, Margaret Scriven GBR czy Kay Stammers GBR. W latach 1936–39 była klasyfikowana w pierwszej światowej dziesiątce, nie wyżej jednak niż na piątym miejscu. Wydawało się, że jej możliwości są większe i że lada rok znajdzie się w czołowej trójce, a potem, kto wie, zostanie nawet liderką kobiecego tenisa... Wybuch wojny sprawił, że owo piąte miejsce okazało się największym osiągnięciem Polki. W szybszym awansie przeszkodziła jej spontaniczność na korcie, nieprzywiązywanie wagi do taktyki. Za bardzo wierzyła w moc swojego forhendu i magię dropszotów.

W Międzynarodowych Mistrzostwach Francji startowała jeszcze w roku 1959. Po wyzwoleniu przez jakiś czas mieszkała w Bydgoszczy, po czym w 1948 roku przeniosła się do Katowic. To dlatego, że wyszła za mąż za Alfreda Galerta, wytwórcę butów, działacza klubu Pogoń (później Stal, a jeszcze później Baildon) i PZT. Szybko owdowiała, ale pozostała na Śląsku. Tam też zmarła (rak krtani). Pochowano ja w rodzinnym Krakowie.

Była trenerem I klasy. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem 100-lecia Sportu Polskiego. Wyróżniona tytułami Mistrzyni i Zasłużonej Mistrzyni Sportu. W roku 1936 otrzymała, pierwsza w historii, Odznakę Honorową dla Zasłużonych PZT. W latach 1936 i 1937 zajęła 1. miejsce w Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na 10 Najlepszych Sportowców Polski danego roku (ponadto: 1930 – 6., 1931 – 3., 1932 – 7., 1933 – 5., 1935 – 5., 1938 – 4.).


Kluby: przed wojną  AZS Kraków, Legia Warszawa; po wojnie – Gwardia Bydgoszcz, Baildon Katowice.

Roland Garros – singiel: finał (1939), półfinał (1937), 4 razy 1/8 finału – III r. (1934, 1936, 1946 i 1947), 1/16 (1931); debel: tytuł (z Simonne Mathieu FRA 1939), finał (z Susan Noel GBR 1936); mikst: finał (z Christianem Caralulisem ROU 1947).

Wimbledon – singiel: finał (1937), półfinał (1936), 3 razy ćwierćfinał (1935, 1938 i 1939), 1/8 finału – III r. (1934), 2 razy 1/16 (1932 i 1933), 1/32 (1947).

US National – singiel: finał (1937), ćwierćfinał (1938); debel: finał (z Simonne Mathieu FRA 1938).

Klasyfikacja PZT: 2. (1928), 1. (19291937), 1. (19451959), 1. (1961).

Tytuły mistrzyni Polski (bez MMP): 62 (najwięcej w historii wśród kobiet i mężczyzn).

Narodowe MP – singiel: 23 razy zwyciężczyni (1929–1936, 1939, 1945, 1946, 1948–1955, 1957–1959, 1961); debel: 14 razy zwyciężczyni (ze Stanisławą Groblewską 1927 i 1928, Wandą Dubieńską 1931 i 1933, Zofią Jędrzejowską 1939, Irminą Popławską 1952 i 1955, Ewą Fogelman 1957, Krystyną Żmijanką 1958, 1959 i 1961, Żmijanką-Makowską 1964 i 1965 oraz Danutą Wieczorek 1966); mikst: 25 razy zwyciężczyni (ze Stanisławem Czetwertyńskim 1928, Jerzym Stolarowem 1929,  Przemysławem Warmińskim 1930, Ignacym Tłoczyńskim 1933 i 1935, Józefem Hebdą 1936, 1945, 1946 i 1948, Adamem Baworowskim 1939, Władysławem Skoneckim 1949 i 1950, Walentym Bratkiem 1951 i 1952, Józefem Piątkiem 1953–1955, Andrzejem Licisem 1956 i 1959, Wiesławem Gąsiorkiem 1958, 1962, 1963 i 1965, Józefem Orlikowskim 1961 i Wiesławem Biełanowiczem 1964).

Halowe MP – singiel: 5 razy zwyciężczyni (1953–1957); debel kobiet po raz pierwszy rozegrano w HMP dopiero w 1979 r., a miksta – nigdy.

Międzynarodowe MP – singiel: 9 razy zwyciężczyni (1931–1933, 1935, 1936, 1939, 1947–1949); debel: 7 razy zwyciężczyni (z Gertrudą Volkmer-Jacobsen POL 1932 i 1936, Dubieńską 1933, Adelą Bemówną POL 1939, Verą Pużejovą-Sukovą CSRS 1958, Elizabeth Starkie GBR 1961 i Żmijanką-Makowską POL 1964); mikst: 10 razy zwyciężczyni (z I. Tłoczyńskim 1931–1933, 1935 i 1939, Hebdą 1936 i 1947, Wł. Skoneckim 1948 i 1949 oraz Jean-Claudem Barclayem FRA 1964).


Krótkie filmy z przedwojennych występów:

FINAŁ WIMBLEDONU 1937: https://www.youtube.com/watch?v=yAtkQ6LZn2g

FINAŁ TURNIEJU W USA 1937: https://www.youtube.com/watch?v=KgOKlCbAukI


Galeria

Zdjęcia z zasobów Narodowego Archiwum Cyfrowego.

Powrót do listy