Powrót do listy
Józef Piątek
< Zobacz poprzedniZobacz następny >

Urodzony 31 stycznia 1922 roku w wielkopolskiej wsi Pęckowo, zmarł 30 maja 2005 roku w Poznaniu.

 

Jeden z naszych czołowych tenisistów lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, ale swą obecność na polskich kortach zaznaczył istotnymi wynikami przez ponad ćwierć wieku (1946–1972). Aż 15 razy był w tym okresie klasyfikowany w pierwszej piątce rankingu PZT na zakończenie sezonu, raz (1953) go wygrał. Przez niemal całą, niezwykle długą karierę wierny jednemu klubowi (za to pod... trzema nazwami) – Warcie Poznań, w barwach której 2 razy wywalczył drużynowe mistrzostwo Polski (1964 i 1970). Na kortach otwartych i w hali zdobył też 24 tytuły w indywidualnych MP (1 w singlu, 18 w deblu i 5 w mikście), a do swego ostatniego finału – przegranego na kortach otwartych w deblu – doszedł tuż przed pięćdziesiątką! Pod względem tej długowieczności lepsza od niego była tylko Jadwiga Jędrzejowska (ostatni finał MP, przegrany latem w mikście, zaliczyła w wieku blisko 54 lat!), a wśród mężczyzn już wyraźnie ustępują mu Władysław Skonecki (44, zwycięstwo singlowe zimą) i Józef Hebda (41, zwycięstwo w mikście na kortach otwartych).

Był nauczycielem Wiesława Gąsiorka, który stał się potem jego najgroźniejszym rywalem. Startował w deblu z nim, a także z Janem Radzio. Miksta najczęściej grywał z Jadwigą Jędrzejowską lub Barbarą Dańdą-Dracz.

Miał opinię niemal idealnego sportowca – człowieka zawsze zachowującego się fair i tenisisty, który nigdy nie skorzystałby z błędu sędziego, a sam często przyznawał, że punkt należy się rywalowi.

 

Klub: AZS Poznań, Zjednoczeni Poznań, HCP/Stal Poznań, od 1956 Warta Poznań.

Trenerzy: samouk

 

Australian Open, Wimbledon i US National: nie grał.

Roland Garros – singiel: 2 razy 1/64 finału (1955 i 1958).

 

Puchar Davisa: 1950, 1951 i 1956–1960; 16 spotkań, 8 zwycięstw / 17 porażek – singiel 5/5, debel 3/12.

 

Klasyfikacja PZT: 9. (1946), 10. (1947), 4. (1948), 2. (1949 i 1950), 3. (1951), 1. (1952 i 1953), 2. (1954), 3. (1955–1957), 4-5. (1958), 3-4. (1959), 2. (1960), 5. (1961), 8. (1962 i 1963), 5-6. (1964), 6. (1965), 7-8. (1966).

Tytuły mistrza Polski (bez MMP): 24.

Narodowe MP – singiel: 6 razy finalista (1949–1951, 1953, 1958, 1960); debel: 10 razy zwycięzca (z Ksawerym Tłoczyńskim 1952, Kazimierzem Kowalczewskim 1954 i 1956, Janem Radzio 1955 i 1958 oraz Wiesławem Gąsiorkiem 1959, 1960, 1962, 1965 i 1967) oraz 7 razy finalista (z K. Tłoczyńskim 1950 oraz Gąsiorkiem 1961, 1963, 1964, 1966, 1968 i 1971); mikst: 5 razy zwycięzca (z Jadwigą Jędrzejowską 1953–1955 oraz Barbarą Dańdą 1957 i 1960) oraz 2 razy finalista (z Marią Rudowską 1949 i Dańdą 1961).

Halowe MP – singiel: zwycięzca (1954) oraz finalista (1955); debel: 8 razy zwycięzca (z Radzio 1956–1958 oraz Gąsiorkiem 1959–1961, 1963 i 1966) oraz finalista (z Gąsiorkiem 1964).

Międzynarodowe MP – singiel: finalista (1960); debel: 2 razy finalista (z Włodzimierzem Olejniszynem 1949 i Gąsiorkiem 1960).

Powrót do listy