Powrót do listy
Wiesław Gąsiorek
< Zobacz poprzedniZobacz następny >

Urodzony 13 stycznia 1936 roku w Poznaniu, zmarł 4 lutego 2002 roku tamże.

 

Wysoki, szczupły, jakby zgarbiony, z lekko przechyloną głową – wyglądał raczej jak urzędnik czy majster, a nie jeden z najlepszych zawodników w historii polskiego tenisa, który zdominował dekadę lat sześćdziesiątych. Jest rekordzistą wśród naszych tenisistów-mężczyzn pod względem liczby zdobytych tytułów w Narodowych Mistrzostwach Polski: w latach 1958–1970 triumfował 21 razy, w tym 12 z rzędu w grze pojedynczej i dwukrotnie we wszystkich trzech konkurencjach podczas jednego turnieju (1962 i 1965). Był liderem lub wiceliderem rocznej klasyfikacji singlowej PZT przez 14 lat po kolei (1959–1972), w tym 10 sezonów z rzędu na 1. miejscu – to również wyczyn bez precedensu ani przez nikogo nie powtórzony. Spowodowało to, że zaczęto mówić o erze Gąsiorka.

Odnosił sukcesy również w wielu innych imprezach, krajowych i międzynarodowych, z wielkoszlemowymi włącznie. Na Roland Garros dwukrotnie dochodził do 1/8 finału, a w 1967 miał dwa meczbole na ćwierćfinał w pojedynku z Australijczykiem Owenem Davidsonem (7:5, 6:0, 6:8, 4:6, 2:6). W 1971 roku zdobył z Tadeuszem Nowickim mistrzostwo Europy w deblu, a w IX Światowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Sofii 1968 wygrał singla.


Po poznańsku – w dobrym tego określenia znaczeniu – pracowity, słynął z wielogodzinnych treningów i nadludzkiej kondycji. Pozwoliło mu to wygrać mnóstwo pięciosetowych maratonów, a rywali doprowadzało do rozpaczy. Zwycięstwo nad nim zawsze trzeba było wyszarpać, a jeden z meczów z jego udziałem trafił nawet do Księgi rekordów Guinnessa". Było to w spotkaniu o Puchar Króla (europejskie halowe rozgrywki w latach 1938–1985, wzorowane na Pucharze Davisa) z Wielką Brytanią. 5 października 1966 roku w warszawskiej Hali Gwardii na ultraszybkiej nawierzchni (klepka parkietowa) rozegrał z Rogerem Taylorem 126 gemów: 29:27, 29:31, 4:6. Pobili ich dopiero w 2011 roku legendarnym wimbledońskim trzydniowym bojem John Isner i Nicolas Mahut  Amerykanin i Francuz skończyli na 183 gemach: 6:4, 3:6, 6:7(7), 7:6(3), 70:68 dla Isnera.


Niezwykle długowieczny zawodnik, w drugiej połowie lat siedemdziesiątych już grający trener, po raz ostatni klasyfikowany w pierwszej dziesiątce singlowego rankingu PZT (na 5. miejscu sezonu 1980) jako 44-latek. Od 1982 do 2000 roku mieszkał i pracował jako trener w Niemczech. Brał też udział w tamtejszych turniejach i rozgrywkach ligowych, a później weteranów ITF. Po roku 2000 wrócił do Polski.

Za całokształt kariery otrzymał Odznakę Honorową dla Zasłużonych PZT. Posiadał również Honorową Odznakę miasta Poznania oraz tytuły Mistrza i Zasłużonego Mistrza Sportu. W latach 1960, 1961, 1962 i 1969 był wybierany na Najlepszego Sportowca Wielkopolski. Wyróżniony także przez Międzynarodową Federacje Tenisową (ITF) nagrodą Davis Cup Commitment Award.


W tenisa grali też wyczynowo i są teraz trenerami jego synowie – Jacek (także obecny prezes Wielkopolskiego OZT) i Piotr (także sędzia i wybitny znawca przedwojennej historii polskiego tenisa) oraz wnuk Hubert (mistrz Polski juniorów 2007 w mikście, z Sylwią Zagórską).


Klub: HCP/Stal Poznań, Warta Poznań, Olimpia Poznań, Blau-Weiss Saarbrücken (Niemcy). 

Trenerzy: samouk; Jan Stefański, Józef Piątek.

 

Australian Open: nie grał.

Roland Garros – singiel: 2 razy 1/8 finału (1967 i 1969), 3 razy 1/16 (1965, 1968 i 1972), 3 razy 1/32 (1960, 1962 i 1970) oraz 4 razy 1/64 (1961, 1964, 1966 i 1971); debel: 3 razy 1/16 finału (z Bronisławem Lewandowskim 1968, Nikolą Špearem YUG 1970 i Tadeuszem Nowickim 1971) oraz 2 razy 1/32 (ze Štěpánem Koudelką CSRS 1969 i T. Nowickim 1972); mikst: 2 razy 1/32 finału (z Odile De Roubin FRA 1968 i Dorothy Knode USA 1969).

Wimbledon – singiel: 1/16 finału (1961) oraz 8 razy 1/64 (1959, 1960, 1962 i 1965–1969); debel: 4 razy 1/32 finału (z Roberto Aubone ARG 1960, Władysławem Skoneckim 1961, Simą Nikoliciem YUG 1962 i Lewandowskim 1968).

US National – singiel: 1/32 finału (1962); debel: 1/16 finału (ze Skoneckim 1962).


Puchar Davisa: 1959–1972; 21 spotkań, 25 zwycięstw / 24 porażek – singiel 19/18, debel 6/6.


Zwycięstwa nad zawodnikami światowej czołówki: Earl Butch" Buchholz USA, Wilhelm Bungert GER, Daniel Contet FRA, Pierre Darmon FRA,  Dieter Ecklebe GER,  Wojciech Fibak POL, Georges Goven FRA, István Gulyás HUN, Robert Howe AUS,  Thomaz Koch BRA, Jan Kukal CSRS, Toomas Lejus USRR–Est, Tom Okker NED, Nicola Pietrangeli ITA, Mike Sangstern GBR, Nikola Špear YUG, Ion Țiriac ROM, Vladimír Zedník CSRS.

 

Klasyfikacja PZT: 9-11. (1953), 10-11. (1954), 9. (1957), 6. (1958), 2. (1959), 1. (1960–1970), 2. (1971 i 1972), 9. (1979), 6. (1980).

Tytuły mistrza Polski (bez MMP): 29 (drugi w historii wśród mężczyzn, za Tadeuszem Nowickim  30).

Narodowe MP – singiel: 12 razy zwycięzca (1959–1970) oraz finalista (1971); debel: 5 razy zwycięzca (z Józefem Piątkiem 1959, 1960, 1962, 1965 i 1967) oraz 7 razy finalista 1958 (z Andrzejem Licisem 1958 oraz Piątkiem 1961, 1963, 1964, 1966, 1968 i 1971); mikst: 4 razy zwycięzca (z Jadwigą Jędrzejowską 1958, 1962, 1963 i 1965) oraz finalista (z Jędrzejowską 1966).

Halowe MP – singiel: 2 razy zwycięzca (1963 i 1966) oraz 2 razy finalista (1964 i 1965); debel: 6 razy zwycięzca (z Józefem Piątkiem 1959–1961, 1963 i 1966 oraz Władysławem Skoneckim 1965) oraz finalista (z Piątkiem 1964).

Międzynarodowe MP – singiel: 4 razy zwycięzca (1960 i 1966–1968) oraz 4 razy finalista (1963, 1964, 1969 i 1972); debel: zwycięzca (z Tadeuszem Nowickim 1971) oraz 2 razy finalista (z Józefem Piątkiem 1960 i Nowickiem 1975); mikst: zwycięzca (z Krystyną Makowską 1967).


Galeria

Powrót do listy