Powrót do listy
Mariusz Fyrstenberg
< Zobacz poprzedniZobacz następny >

Urodzony 8 lipca 1980 w Warszawie.

 

Specjalista od gry podwójnej, najdłużej grający z Marcinem Matkowskim. Tworzyli najlepszą parę deblową w historii naszego tenisa – wygrali 15 turniejów rangi ATP (najwięcej spośród duetów złożonych z Polaków), 6 razy wystąpili w ATP Finals (w 2011 roku w finale) i doszli do wielkoszlemowego finału podczas US Open 2011. Wygrywali ze wszystkimi najlepszymi duetami, w tym z legendarnymi amerykańskimi bliźniakami Bobem i Mike'em Bryanami (7 razy). W Pucharze Davisa odnieśli więcej zwycięstw – 21 – niż jakikolwiek inny nasz duet, a porażek ponieśli tylko 6. Z innym partnerami Fyrstenberg wygrał w ATP Tour jeszcze 3 turnieje, czyli łącznie zdobył 18 tytułów, tyle samo co Matkowski, co daje im ex aequo 3. miejsce na polskiej liście wszech czasów, za Wojciechem Fibakiem (52, w tym 1 Wielkiego Szlema) i Łukaszem Kubotem (27, 2 WS).

Na początku kariery był jednak bardziej znany jako singlista. Przez trzy sezony klasyfikowany w pierwszej trójce listy rankingowej PZT, finalista mistrzostw Polski zarówno na kortach otwartych, jak i w hali. W okresie 2002–2008 był objęty programem finansowego wsparcia w PZT-Prokom Teamie.

W rywalizacji międzynarodowej do legendy przeszły dwa jego mecze, oba niestety przegrane... Pierwszy to pojedynek z 2004 roku, decydujący o zwycięstwie w całym spotkaniu Włochy – Polska (i awansie do Grupy I Pucharu Davisa), z Potito Starace: „Frytka” miał dwa meczbole. A w I rundzie turnieju ATP Prokom Open w Sopocie 2005 nie występując już praktycznie w singlu (wówczas nr … 1469 ATP) był dwie piłki (5:4 i 30-30 w trzecim secie) od zwycięstwa nad mistrzem Roland Garros ’98, Carlosem Moyą.

Do swojej notki biograficznej na stronie internetowej ATP Mariusz Fyrstenberg podał, że jego ulubionym zagraniem jest dropszot znad głowy. Nie próbujcie tego sami na korcie...


Po zakończeniu kariery (w 2017 roku) próbował sił jako komentator tenisa w Eurosporcie, został dyrektorem challengera ATP w Sopocie, a od sezonu 2020 kapitanem reprezentacji w Pucharze Davisa.

 

Klub: Mera Warszawa.

Trenerzy: ???, Lech Bieńkowski, Radosław Szymanik

 

Zawodowy tenisista w okresie: 2001–2017. Najwyższe w karierze miejsca w rankingu ATP – singiel: 317. (12.08.2002); debel: 6. (6.08.2012; trzeci na polskiej liście wszech czasów: 1. Łukasz Kubot, 2. Wojciech Fibak). Bilans – singiel: 5/9; debel: 391/322. Zarobki: 3 mln. 53 tys. 264 dol.


Najlepsze wyniki: Australian Open – debel: półfinał (2006), 3 ćwierćfinały (2009, 2011 i 2012) – wszystko z Marcinem Matkowskim.

Roland Garros – debel: ćwierćfinał (z Matkowskim 2010 i 2013).

Wimbledon – debel: 5 razy 1/16 finału (z Matkowskim 2004, 2005, 2007 i 2010 oraz z Santiago Gonzalezem MEX 2015).

US Open – debel: finał (2011) i ćwierćfinał (2010) – oba z Matkowskim; mikst: 2 ćwierćfinały (2007 z Agnieszką Radwańską i 2009 z Yan Zi CHN).


ATP Finals – debel: 6 startów (wszystkie z Marcinem Matkowskim: 2006, 2009 i 2013 grupa, 2008 i 2010 półfinał, 2011 finał).

ATP Tour – debel: 18 tytułów (15 z Marcinem Matkowskim: Sopot 2003, 2005 i 2007, Costa do Sauipe 2004, Bukareszt 2006, Wiedeń 2007, Warszawa 2008, Madryt 2008 i 2012, Eastbourne 2009 i 2010, Kuala Lumpur 2009, Barcelona 2012, Hamburg 2013 i Metz 2014 oraz 2 z Santiago Gonzalezem MEX: Memphis 2015 i 2016, a także z Danielem Nestorem CAN: Brisbane 2014); 26 finałów (2005–2016; 23 z Marcinem Matkowskim, 2 z Santiago Gonzalezem MEX i 1 z Pablo Carreño-Bustą ESP).

ATP Challengers – debel: 12 tytułów (2001–2016; 11 z Marcinem Matkowskim i 1 z Santiago Gonzalezem MEX).

ITF Circuit – singiel: 2 tytuły (2001: Kraków i Poznań); debel: 9 tytułów (2000–2003).


Puchar Davisa: 2001–2014; 33 spotkania, 29 zwycięstw / 14 porażek – singiel 7/7, debel 22/7. Kapitan (od 2020), bilans: 1/0.

Igrzyska olimpijskie (3) – debel (z Marcinem Matkowskim): Ateny 2004 (I runda), Pekin 2008 (ćwierćfinał) i Londyn 2012 (I runda).

 

Klasyfikacja PZT: 2. (2001), 1. (2002), 3. (2003), 7. (2004 i 2005).

Tytuły mistrza Polski: 5.

Narodowe MP – singiel: finalista (2003); debel: 2 razy zwycięzca (z Marcinem Matkowskim 2003 i 2005); mikst: finalista (z Patrycją Bandurowską 2000).

Halowe MP – singiel: zwycięzca (2002); debel: 2 razy zwycięzca (z Filipem Aniołą 2001 i Bartłomiejem Dąbrowskim 2002).

Galeria

Powrót do listy